امروز در حالي که در گوشه اي از شهر تهران، هنرمندان کشور از قاچاق فيلم مي گفتند که در "جاهايي به بن بست" رسيده و خبر از نابودي سينما مي داند، در گوشه ديگري از شهرجانبازان جنگ، از نابودي خود خبر مي دادند و اينکه: "خط شکنان ديروزيم، فراموش شدگان امروز..."

به نوشته سايت نوروز، در "يکي دو سال اخير اين چندمين تجمع اعتراض آميز جانبازان در جهت بهبود وضعيت معيشتي و درمانيشان است. جانبازان در سال هاي اخير بي سرو صدا ترين قشر اين جامعه بوده اند، اما وضعيت پيش آمده برايشان به حدي ناراحت کننده و غير قابل تحمل شده است که اقدام به اين اعتراضات کرده اند".

اين جانبازان که هر کدام، نشاني از جنگ با خود حمل مي کنند، بر مقوايي بزرگ نوشته اند: "جانبازان ديروزيم، فراموش شدگان امروز..."

کساني که "بايد براي گرفتن اولين نيازهاي زندگي شان، سهم دارو و درمان و هزاران مشکل معيشتي‌شان" همه استانهاي کشور را بکوبند و تا تهران بيايند. و آن وقت در تهران: "دفعه پيش که رفته بوديم نهاد رياست جمهوري اينقدر مارو تحقير کردند، وقتي به بنياد شهيد استان مي رويم و بحث مي‌کنيم، جواب مي‌دهند: مي‌خواستيد به جبهه نرويد. تا به حال چندين بار اين جمله را از بنياد شهيدي هاي استان شنيده‌ايم".

در بنياد شهيد هم "صراحتا" به آنها گفته اند نمي خواهند کاري برايشان انجام دهند. يکي از جانبازان به گزارشگر سايت نوروز در اين مورد چنين گفته است: "ايشان حتي به نوعي تهديد کرد که حقوق کل جانبازان استان مرکزي را قطع مي‌کند. و از همه مهمتر وقتي پيگيري ما را ديد، گفت: شما حتي اگر به ديوان عدالت اداري هم شکايت ببريد و آنجا هم به نفع شما رأي دهد، بازهم کاري از پيش نخواهيد برد. چون ما بلديم که چگونه حرف بزنيم و شما را دور بگردانيم که گرفتار نشويم".

يکي ديگر از جانبازان ماسک خود را بر مي دارد:يک ترکش تو سينه دارم. نمي تونم خوب نفس بکشم. دکتر گفته اگرعمل کني يک درصد احتمال داره زنده بموني، اگر عمل نکني 50درصد! ديگه به اين جامون رسيده. دارو نداريم. همه ما بيماريم... قرار بود بعد از تاييد کميسيون حالت اشتغال يک مبلغ اندکي براي حالت اشتغال جانبازن بدهند. مدتي اين هزينه پرداخت شد. رويش حساب هايي باز کرديم اما حالا اين رقم کم هم قطع شده. حالا بايد با تمام ناراحتي هاي باقي مانده از دوران نبرد، پاهاي مصنوعي مان را تا اين جا بکشانيم تا بتوانيم زنده بمانيم.

و فقط اينان نيستند که پاهاي مصنوعي خود را بر زمين مي کشند، جانبازان شيميايي شده هم حال و روز بهتري ندارند.به نوشته سايت نوروز: "شيميايي شده ها در جنگ مظلوم ترين قشري هستند که بعد از جنگ به دست فراموشي سپرده شده اند. طول درمان و قيمت بالاي داروي هاي درماني اين قشر از جانبازان يکي از مشکلات مورد اعتراض جانبازان بود".

و طبيعي است که کار به بازخواني وعده ها بکشد: "رئيس جمهوربه هراستاني که مي رود، در جمع خانواده شهيدان و جانبازان، از رسيدگي به ايثارگران مي‌گويد و اينکه هر مسئولي در اين زمينه کوتاهي کرد، از دولت ايشان نيست. اما سوال ما اين است که آيا آقاي احمدي نژاد از آن چه در زندگي واقعي ما مي گذر خبردارد ؟ مگر همين چند وقت پيش ايشان دستور قاطعي در مورد مشکلات ما ندادند؟ مگر نگفتند که ايثارگران نبايد مشکل دارو ودرمان داشته باشند؟ پس وعده ها چه شد؟! چه کسي به دستور ايشان عمل نمي‌ کند؟! مدعيان عدالت شده اند اسطوره هاي شعار ؟ اين همه شعار فقط واسه راي گرفتن بود ؟ما مجبوريم براي مراجعه به دکترگاهي 300کيلومتر و يا بيشتر راه بياييم و با پاهايي که نداريم خودمان را به دارو و دکتر برسانيم، يا حتي براي تعمير همين پاهاي پلاستيکي که حالا پايمان است. آخرش هم وقتي براي درمان به بيمارستانهاي تهران مي رسيم دکتر مي گويد برويد فردا بياييد!"

حالا نمايندگان رانندگان شرکت واحد در زندانند، نمايندگان معلمين همين طور. دانشجويان گرفتارند...اما جانبازان چي؟ نکند آنها هم براي سنگ اندازي در کار رئيس جمهوري آمده باشند که با شعار عدالت و مهرورزي امد؟