انتخابات ریاست جمهوری ایران سال آینده در شرایطی برگزار خواهد شد که بازار رقابت ها از هم اکنون به صورت آشکار و پنهان بسیار داغ است.
 اکنون در آخرین روزهای خرداد سال ۱۳۸۷در حالی که یکسال تمام تا انتخابات بعدی زمان باقی است ، در محافل سیاسی و رسانه ای از آقایان احمدی نژاد، کروبی ، خاتمی و قالیباف به عنوان نامزدهای این دوره نام برده می شود، اما خود آقایان در این زمینه صراحتی نداده اند و اغلب موضوع از طریق اطرافیان و احزاب و طرفداران حضرات اعلام می شود.
 به نظر می رسد که ورود نامزدهای جناح اصلاح طلب که در انتخابات گذشته در ریاست جمهوری و مجلس و تا حد زیادی در شوراهای شهر و روستا به شدت از رقیب عقب ماندند، قطعی تر به نظر می رسد.
 از جناح اصولگرایان نیز حرف و حدیث ها بسیار است اما تاکنون هیچ یک از نامزدها به نامزد شدن خود برای این دوره قطعیت نداده است.
 در عرصه شایعات و گفت و شنودها در محافل سیاسی و دانشجویی حداقل ۱۰نام از شخصیت ها برای انتخابات این دوره مطرح است ، اما بیشتر این افراد شانسی برای انتخاب شدن ندارند و یا آنکه اطرافیان تلاش دارند به نوعی آنها را وارد صحنه سیاسی کشور کنند.
 اخبار و شنیده ها از جریانهای سیاسی و احزاب مختلف کشور حاکی است که در این دوره فردی که به مشکلات اقتصادی مردم توجه بیشتر کند و در این حوزه اقتدار خود را نشان دهد ، بخت بیشتری خواهد داشت.
 آنچه مسلم است دو جناح مطرح کشور " اصولگرایان و اصلاح طلبان" هر یک خود را شانس برتر این دوره از انتخابات می دانند، اما اینکه مردم تا چه اندازه به آنها اقبال نشان دهند، باید منتظر بود و در صندوق های رای نام نفر منتخب را دید.
 ایران در سه دهه گذشته به طور متوسط هر سال یک انتخابات برگزار کرده است و از این نظر در میان تمام کشورهای جهان بی نظیر است و همین تمرین انتخابات موجب شده تا مردم نیز حساسیت بیشتر نسبت به انتخابات و فرد مورد نظر خود نشان دهند.
 از این رو ، انتخاب شدن با آرای این مردم در هر دوره سخت تر از گذشته می شود و به همان نسبت مسوولیت ها نیز سنگین تر خواهد شد، به خصوص آنکه ایران اسلامی اکنون از نگاه جهانی جایگاه ویژه ای در عرصه های مختلف پیدا کرده است و این امر بر اهمیت جایگاه ریاست جمهوری کشوری چون ایران می افزاید.
 دولت ها در دوره های گذشته ضمن توجه به مسایل سیاسی و اقتصادی و اجتماعی اغلب به موضوع خاصی توجه بیشتری داشته اند ، به عنوان مثال در یک دوره توجه به مسایل سازندگی زیاد بوده و در دوره بعد سبقه امور فرهنگی پر رنگتر شد یا در دوره بعد به سیاست خارجی و انرژی هسته ای و... ، اما آنچه مسلم است دولت آینده باید با کارآمدی لازم ضمن دقت و حساسیت به همه امور ، در راستای بهبود معیشت و اقتصاد خانواده و مقابله با تورم و بیکاری با جدیت بالا و در سطحی بسیار گسترده تر عمل کند.
 بی تردید برای تحقق این هدف لازم است ، چنین دولتی بهترین نیروهای اقتصادی ، فرهنگی ، سیاسی و اجتماعی را با هر نگاه و گرایشی انتخاب و در راستای تحقق سند چشم انداز ۲۰ساله کشور گام بردارد.
 در این سند جایگاه ایران در منطقه باید جایگاه برجسته ای باشد و در بسیاری از زمینه ها به خصوص عرصه های اقتصادی و تجارت حرف اول را بزند.
 یک گروه اقتصادی منسجم و دارای برنامه با دور اندیشی و آینده نگری می تواند به خواسته های اصولی ، معقول و به حق حاکمیت و مردم جامه عمل بپوشاند.
 تردیدی نیست که رسانه های جمعی اعم از خبرگزاری ها ، روزنامه ها و حتی صداوسیما می تواند در این زمینه نقش بسیار مهمی دارند که باید به درستی و با ذکاوت این نقش را ایفا کنند و به دور از چاپلوسی و نان به نرخ روز خوردن و مصلحت فردی و گروهی با هوشیاری و هوشمندی خاصی در مسیر عزت و اقتدار هر چه بیشتر کشور گام بردارند.
 باید همه مسوولان و مردم ایران یاد بگیرند که مصلحت کشور و سرافرازی ایران مهمتر از هر چیز دیگر است و هرگز خود را در چنبره منافع گروهی و باند و جناحی گرفتار نکنند که نجات از این چنبره خطرناک بسیار دشوار است.